“Peace is a Practice.”

Boeddhistische monniken toonden onlangs in alle eenvoud hoe intentioneel leven vanuit vrede en liefde er uit kan zien door deze energieën te belichamen tijdens hun ‘Walk for Peace’ van 3700 km in Amerika. Ik volgde hun route op sociale media.

Wat me diep raakte is het grote effect op de mensen waar ze passeerden.

RIJEN mensen langs de weg. Blije mensen die zongen, huilende mensen die een zegening vroegen, knielende mensen met geschenken, maar evengoed hadden ze soms politiebegeleiding nodig omdat ze werden uitgescholden en bekogeld.

Hun aanwezigheid en intentie maakte veel los.

Er is een groot, natuurlijk verlangen in ons om te verbinden met hoop, zachtheid, liefde, vertrouwen. Ik zie het bij mijn cliënten en in mijn groepen. Dat is de natuurlijke beweging die iedereen maakt als er genoeg aandacht, aanwezigheid en ruimte is. Dan ontvouwt de weg naar huis zich spontaan.

Nog te vaak verstikken we dit verlangen door schaamte, oordeel of twijfel. Want wie zijn wij om te kiezen voor hoop, liefde en vertrouwen?Wie zijn wij om deze krachten zelf te belichamen en ons licht te laten schijnen in ons kleine, alledaagse leven? En wat brengt ons dat op in deze ‘chaotische’ tijden’? En zo onderdrukken we onze verbinding met het leven zelf en verliezen we levenskracht.

Als anderen ons voorgaan en deze verbinding belichamen wordt het voor ons makkelijker om ook te verbinden in hun nabijheid. Dan kan de weg zich ontvouwen. Dan kan er iets ontladen en resetten. Dan zijn grote emoties en meningen niet meer nodig. Dan kan de weg echt bewandeld worden. Vrij. In ons en buiten ons, naast hen.

Wakkere voorgangers zijn belangrijk. Ze herinneren ons aan de kracht en de intelligentie van het leven zelf dat door ieder van ons stroomt en helpen ons er bewust mee te verbinden zodat ons licht helder kan schijnen op ons pad. Je hoeft het niet alleen te doen.