Pas als we stoppen met (af)rekenen, groeit de som.

Ik blijf het fascinerend vinden hoe moeilijk het is voor veel mensen om te ‘geven’ als het geen instant resultaat voor zichzelf oplevert. Ik zie hoe mensen zich dan berekend inhouden of terugtrekken, terwijl juist in dat vrije geven ware verbinding en kennis ontstaat.

❗️’Geven om te krijgen’ is wat veel volwassenen vandaag onder ‘gepast geven’ lijken te verstaan.

Terwijl 90% van diezelfde volwassenen zich hyperkinetisch en systematisch blijft leeggeven aan mensen, aan dingen en op plekken waarvan ze hopen dat er ooit iets van return (zoals meer waardering, bevestiging, liefde, geld, job, gezondheid, …) gaat zijn. Een grenzeloos, onbewust geven gevoed door onuitgesproken verwachtingen, foute aannames en beperkende overtuigingen als remedie tegen onzekerheid, angst en mogelijke verlating.

Vastzittend in dit energetische drijfzand vervaagt de ruimte voor echte verbinding en correcte alignering.

In deze enge bewustzijnstoestand is het moeilijk :
👉🏼 Om de ander te ontmoeten in alle openheid.
👉🏼 Om niet alles te moeten weten maar te durven vertrouwen.
👉🏼 Om niet te sturen maar te laten ontvouwen.
👉🏼 Om dingen tijd te geven.
👉🏼 Om een engagement aan te gaan.
👉🏼 Om een intentie niet alleen uit te spreken, maar ze ook consequent te leven.

Dan is het gemakkelijker om te blijven doen wat je kent en wat veilig voelt : jezelf voorbij blijven lopen en leeggeven in de drukke tredmolen van alles wat jouw persona denkt te moeten realiseren, naast de andere hamsterwielen. In de valse hoop dat die realisatie er dan snel komt.

En zo blijft 1️⃣➕1️⃣🟰1️⃣. Alleen.

❗️Zonder authentieke verbinding verandert er niets, en komt wederzijds geven niet tot stand.

Enkel in echte verbinding groeit ware kennis en realisatie. Je leert wie jij bent en wie de ander is. Wie jullie samen zijn en welke (meer)waarde dat brengt.

Zo wordt 1️⃣➕1️⃣🟰3️⃣.

In de aard van ons geven komt de ware aard naar boven. Pas als we stoppen met (af)rekenen, groeit de som.